Վերջին Նորությունները

Հարցազրույց ՀԱՆՔԱՐԴՅՈՒՆԱԲԵՐՈՒԹՅՈՒՆՆ ԱՅՆ ՀԱՐՑԸ ՉԷ, ՈՐԸ ՊԵՏՔ Է ՔՆՆԱՐԿԵԼ ՓՈՂՈՑՈՒՄ

   2019 թ. հունվար-նոյեմբերին Հայաստանի ամբողջ արդյունաբերական արտադրանքը կազմել է 1 տրլն 856 մլրդ դրամ, որը նախորդ տարվա նույն ժամանակաշրջանը գերազանցում է 9.3 %-ով։ Ընդ որում, նույն ժամանակաընթացքում հանքարդյունաբերության աճը կազմել է 23.9 %: Օրերս վիճպետկոմիտեն հրապարակեց նաև 2020 թ. առաջին 5 ամիսների տնտեսական ակտիվության ցուցանիշները, ըստ որոնց՝ հանքարդյունաբերությունն աճել է 25 տոկոսով, և աճը հիմնականում ապահովվել է մետաղական հանքաքարի արդյունահանման հաշվին, ինչը հնարավոր եղավ, երբ մեկուկես տարվա դադարից հետո՝ 2019թ. հուլիսի 1-ից, վերագործարկվեց Թեղուտի հանքավայրը։ 2019-ի ցուցանիշներով՝ աճել են նաև պղնձի ու մոլիբդենի արդյունահանման ծավալները: Ի տարբերություն հանքարդյունաբերության, մշակող արդյունաբերությունը համեմատաբար ավելի դանդաղ է աճում։ Ըստ վիճպետկոմի՝ 2019-ի հունվար-նոյեմբերին մշակող արդյունաբերության ծավալները կազմել են 1 տրլն 281 մլրդ դրամ, նախորդ տարվա համեմատ աճը կազմել է ընդամենը 8.2 %։

   Այս խնդիրների շուրջ զրուցեցինք Հայաստանի ազգային պոլիտեխնիկական համալսարանի «Լեռնային գործ և շրջակա միջավայրի պահպանություն» ամբիոնի վարիչ, տեխնիկական գիտությունների դոկտոր, պրոֆեսոր Արմեն Հովհաննիսյանի հետ:

   - 2020 թվականի առաջին կիսամյակի տվյալներով՝ հանքարդյունաբերության ծավալներն էական աճ են գրանցել: Այս իրողությունը քննադատողները հիշեցնում են, որ գործող իշխանությունը՝ ի դեմս վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի, ժամանակին, հանքարդյունաբերության առավել ցածր ծավալների համար, անողոք քննադատում էր նախկին իշխանություններին: Հանքարդյունաբերության աճի տեմպերը Ձեզ համար մտահոգի՞չ են:

   - Գաղտնիք չէ, որ մեր փոքրիկ հանրապետության ընդերքը բավականին հարուստ է տարբեր օգտակար հանածոների պաշարներով, որը, սակայն, այդպես էլ չենք կարողանում մեր երկրի տնտեսական զարգացման հենքը դարձնել:

   Ինքներդ դատեք․ պետական հաշվեկշռում հաշվառված է պղնձի, ոսկու, կապարի, մոլիբդենի, ոսկու, արծաթի, ցինկի, երկաթի 42 հանքավայր, որոնցից թեև արդյունահանման նպատակով ընդերքօգտագործման իրավունք է տրամադրված 29-ին, սակայն այսօր ընդամենը 7-8 մետաղական հանքավայր է շահագործվում: Այսինքն՝ ողջ ծանրաբեռնվածությունն այդ 7-8 հանքավայրի վրա է ընկած: Թե ինչպես ենք շահագործում՝ այլ հարց է, բայց արագ և շատ տնտեսական շահ ստանալու համար մեծացնում ենք արդյունահանման ծավալները կոնկրետ այդ սահմանափակ թվով հանքավայրերում: Մինչդեռ, եթե ճիշտ և հավասարաչափ բաշխում կատարվեր, ապա պատկերը միանգամայն այլ կլիներ: Մենք ունենք ընդերքի հարուստ ռեսուրսներ, եւ դրանք համաչափ պետք է արդյունահանվեն: 

   - Այսինքն, Դուք խնդիր չե՞ք տեսնում հանքարդյունաբերության ծավալների աճի պարագայում:

   - Ելնելով երկրի տնտեսական ներկայիս վիճակից՝ Հայաստանում հանքարդյունաբերությունը պետք է զարգանա: Մեր պետական բյուջեն այս ոլորտին փոխարինող այլ աղբյուր առայժմ չունի, և, ինչպես ասում են, մենք դատապարտված ենք այն զարգացնել: Այլ հարց է, թե ինչպես և ինչ ուղղություններով: Բայց եկեք հեծանիվ չհայտնագործենք և հետևենք առաջադեմ, զարգացած երկրների օրինակին, որը տանում է դեպի ժամանակակից տեխնոլոգիաներով, բնապահպանական համեմատաբար անվնաս, կառավարելի և պատասխանատու հանքարդյունաբերության: 

   - Ամուլսարի հանքի շահագործման շուրջ արդեն 2 տարի վեճ է ընթանում, թեև լրացուցիչ փորձաքննության արդյունքում վարչապետն էլ հայտարարեց, որ «Լիդիան Արմենիա» ընկերությանը լիցենզիայից զրկելու որևէ հիմք չկա, բայց դեպի հանք տանող ճանապարհը դեռ փակ է, ընկերության աշխատանքները՝ պարալիզված: Հանգուցալուծում տեսնո՞ւմ եք: 

   - Ամուլսարի հանքը պետք է շահագործվի: Ես սա ասում եմ որպես մասնագետ՝ երկարամյա գործնական ու տեսական փորձով: Այն բոլոր փաստարկները, որ բերվում են հակառակն ապացուցելու, որևէ քննության չեն դիմանա և ընդհանրապես չեն լինի, եթե նման կարծիք ունեցողները գոնե մի փոքր ծանոթ լինեն արդյունահանման նորագույն եղանակներին ու կիրառվող տեխնոլոգիաներին: 

   Սկսենք ցիանիդից։ Միանգամից ասեմ, որ այսօր ստեղծված նորագույն մեթոդների և տեխնոլոգիայի շնորհիվ պոչամբար կոչված արտադրական միավորը դարձել է անվտանգ, քանի որ նորագույն պաշտպանիչ շերտերը բացառում են այդ նյութի արտահոսքի բոլոր հնարավոր և անհնար սողանցքները: Կարող եմ ավելի պարզ ասել. իրականում այս եղանակով, այսպես ասած, դասական իմաստով պոչամբար գոյություն չունի։ 

   Ցիանիդից ու թիթեռից հետո «պարզվեց», որ այնտեղ ուրան կա և գիտե՞ք ինչ մակարդակի: Եվ առաջ քաշվեց «բնական ֆոն» տերմինը, որը շարքային քաղաքացուն կարող է սարսափելի թվալ, քանի որ չկար մեկը, որ բացատրեր, որ այդ «բնական ֆոն» կոչվածը Երևանում մի քանի անգամ կարող է ավելի բարձր լինել, կամ չկա այնպիսի մի վայր, որտեղ չլինի բնական ֆոն: Եվ այն էլ՝ մեր հանրապետությունում, որտեղ, ինչպես վերևում ասվեց, ամենուր մետաղական երեւակումներ կարող են լինել: Հավատացնում եմ՝ եթե ստուգենք, կպարզվի, որ Ամուլսարում այդ ֆոնը, հավանաբար, ավելի ցածր է, քան, օրինակ, հենց կողքի բնակավայրում՝ Ջերմուկում: 
350-400 միլիոն դոլարի ներդրում է կատարվել, և ոչ ոք այդ ընկերությանը չի կարող ասել, որ դա արվել է օրենքի խախտումով: Ուրեմն, ո՞րն է այս աղմուկի հիմնավորումը: Մենք քաղաքակիրթ երկրում ենք ապրում, ունենք ոլորտի բազմաթիվ մասնագետներ՝ գիտնականներ, փորձառու ինժեներներ, տեխնոլոգներ, բարի գտնվենք՝ նրանց կարծիքը լսենք: Սա այն խնդիրը չէ, որ պետք է լուծել փողոցում, սա գիտելիքահեն արտադրություն է, խնդրում ենք՝ մի վիրավորեք մեզ, մի անտեսեք մեր կարծիքը: Դա ապագա չէ մեզ համար:
Այլ հարց է, որ մեր ունեցածը մենք չենք կարողանում խելամիտ օգտագործել: Սակայն սա այլ խոսակցության թեմա է: 

   - Ինչո՞ւ Հայաստանում չի զարգանում լեռնամետալուրգիական արդյունաբերությունը:

   - Դրա համար պետական մոտեցում է պետք՝ ցանկություն և ծրագիր: ԽՍՀՄ տարիներին Հայաստանն ապահովել է մոլիբդենի 20 տոկոսը, գունավոր մետալուրգիայի ասպարեզում ՌԴ-ից և Ղազախստանից հետո երրորդն է եղել, քիմիական արդյունաբերությունն էր շատ զարգացած, բայց 1990-ականներին «Նաիրիտի», «Քիմպրոմի» և այլ գործարանների, նաև ԱԷԿ-ի ժամանակավոր փակման ֆոնին կտրուկ անկում արձանագրվեց: Բնական ռեսուրսն ունենք, մտավորը՝ նույնպես, մնում է կառավարությունը պետական ծրագիր ունենա և կարողանա բնական պաշարները ծառայեցնել երկրի զարգացմանը: Օրինակ, Հայաստանը հիմա վաճառում է 24 տոկոսանոց պղնձի խտանյութ, որն արտահանում են մասնավոր ընկերությունները, և միջազգային շուկայում բավական ցածր արժեք ունի։ Եթե դա վերածենք մաքուր պղնձի, միջազգային շուկայում այլ գնով կարող ենք վաճառել կամ/և պղնձի արտադրանքներ ստանալ ու մեծ շահույթ ապահովել: Նաև՝ տեղում հավելյալ աշխատատեղերի հարց կլուծվի: Չեմ ասում, որ դա դյուրին գործ է, իհարկե, բավական բարդ է, մեծ թիմային աշխատանք է պահանջում, բայց եթե զարգացում ենք ուզում, ապա պետք է մեր առջև հստակ նպատակ դնենք, նշածս ներուժն արդյունավետ օգտագործենք՝ այն իրականացնելու համար:
Բազմաթիվ խնդիրներ կան, բայց քննարկում չկա: Հանքարդյունաբերությունը դարձել է այս երկրի բեռը, այնքան բացասական բաներ են ասել, որ մարդիկ խճճվել են: Ասում են՝ Սյունիքում կամ Լոռիում երկգլխանի երեխաներ են ծնվում։ Գիտեք, մարդիկ կան, որ նման բաների հավատում են: 
   Մի առիթով Հայաստանի հանքագործների և մետալուրգների միությունը պաշտոնապես դիմեց առողջապահության նախարարին, և պարզվեց, որ չարորակ նորագոյացությունների հիվանդացության առումով 2016 և 2017թթ․ առաջին երեք տեղերը զբաղեցնում էին Լոռու, Կոտայքի և Շիրակի մարզերը: Եթե այս փաստը Լոռիում պատճառաբանենք այնտեղ գործող հանքարդյունահանող ձեռնարկությունների գոյությամբ, ապա ինչպե՞ս բացատրել Շիրակի և Կոտայքի մարզերում այդ հիվանդության նման դրսևորումը: 
Ուզում եմ ասել, որ բնապահպանական խնդիրներ կան ամենուր: Ընդ որում, Երևանը, ցավոք, ոչնչով չի զիջում առաջատարներին, այն դեպքում, երբ այստեղ ընդհանրապես հանքարդյունաբերություն չկա:

   Նյութը վերցված է «Հրապարակ» էլեկտրոնային օրաթերթի  2020թ. սեպտեմբերի 15-ի թողարկումից

ԲԱՑ ՆԱՄԱԿ ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՐԱՊԵՏՈՒԹՅԱՆ ԿԱՌԱՎԱՐՈՒԹՅԱՆԸ

   Հայաստանի հանքագործների և մետալուրգների միությունն իր մտահոգությունն է հայտնում երկրի տնտեսության հիմնասյուներից մեկի՝ հանքարդյունաբերության ոլորտի հանդեպ պարբերաբար կրկնվող անպատասխանատու և հակաօրինական գործողությունների պատճառած բացասական լրջագույն հետևանքների կապակցությամբ։ 

   Ամենատարբեր խմբերի կողմից հետևողականորեն փորձ է  արվում այլևայլ պատճառաբանություններով տապալել կամ խափանել այս կամ այն հանքարդյունաբերական ընկերության բնականոն գործունեությունը: Ստեղծվել է մի իրավիճակ, երբ մի խումբ մարդիկ բնապահպանության քողի ներքո անհիմն մեղադրանքներով  կարող են ձախողել հսկայական ներդրումներ և հարյուրավոր աշխատատեղեր ապահովող ընկերությունների բնականոն գործունեությունը։  Վերջին դեպքը Գեղամասար խոշորացված համայնքի մի խումբ բնակիչների Վարդենիս-Քարվաճառ միջպետական ճանապարհը փակելու ակցիան էր։ Արդեն 2 տարի շրջափակված են Ամուլսարի հանքավայր տանող ճանապարհները, նույն պատկերն է Ախթալայի ԼՀԿ-ում և այլուր: Պարբերական են ոլորտի վերաբերյալ տարածվող կեղծիքներն ու զրպարտանքները։

   Ժամանակն է քայլեր ձեռնարկել և թույլ չտալ, որ ապօրինությունների այս վարակը՝ տարածվելով վերածվի  հանքարդյունաբերության ոլորտի գործունեության ձախողման անկառավարելի ու վտանգավոր միջոցի, որի հետևանքները կարող են անդառնալի լինել երկրի տնտեսության համար: Միայն այն փաստը, որ վերջին կես տարվա ցուցանիշներով ոլորտի արդյունահանման ծավալները աճել են մոտ 30%-ով, իսկ արտահանումը կազմում է երկրի ընդհանուր արտահանման ծավալների 34%-ը, իր վրա է կրում երկրի խոշոր հարկատուների վճարած հարկային բեռի գրեթե 10%-ը, աշխատատեղով է ապահովում ավելի քան 10 հազար մարդու (հարակից ոլորտների ներգրավվածությամբ՝ գրեթե 60 հազար) պետք է սթափեցնի իր երկրի համար մտահոգ ցանկացած մարդու, որովհետև սա նշանակում է, որ հատկապես ճգնաժամային իրավիճակներում տնտեսության միակ ամուր հենարանը մնում է հանքարդյունաբերությունը:

   Հանքարդյունաբերողներն այսօր պետական համապատասխան մարմինների հետ միասին ջանքեր են գործադրում ոլորտի գործունեությունն առավել թափանցիկ, բնապահպանական տեսանկյունից կանխատեսելի ու կառավարելի դարձնելու ուղղությամբ: Վերջերս Հայաստանը` այդ թվում և հանքարդյունաբերողների ջանքերով, միացավ Արդյունահանող ճյուղերի թափանցիկության նախաձեռնությանը: Այս հարթակը հնարավորություն է տալիս կառավարությանը, քաղաքացիական հասարակությանը, ինչպես նաև հանքարդյունաբերողներին՝ բոլոր խնդիրները, մտահոգող հարցերը լուծել կառուցողական մթնոլորտում և խստագույնս օրենքի շրջանակներում։ Չի կարելի թույլ տալ, որ առանձին խմբեր՝ առաջնորդվելով իրենց ունեցած գիտելիքներով, կասկածներով կամ ուղղակիորեն ուղղորդվելով այլևայլ շահերով, ապօրինաբար ազդեն պետական բյուջեի եկամուտների և հազարավոր մարդկանց գոյատևման համար կենսական նշանակություն ունեցող ընկերությունների բնականոն գործունեության վրա։

   Կոչ ենք անում և պահանջում ենք  վերջ տալ ոլորտի հանդեպ անպատասխանատու մոտեցումների նկատմամբ անվճռական արձագանքին, կանխել «բնապահպանական մտահոգությունների» անվան տակ հակաօրինականության տարբեր դրսևորումները և բնապահպանական իրական կամ ենթադրյալ խնդիրներին լուծում տալ պատկան մարմինների միջոցով՝ օրենքի շրջանակներում։

   Հանքարդյունաբերությունը հանցագործություն չէ, այն հարստություն է, որը պետք է կառավարել խելամտորեն, հաշվարկված և գրագետ՝ կորզելով հնարավոր օգուտները և չեզոքացնելով հնարավոր  վտանգները, այնպես, ինչպես դա արվում է բազմաթիվ բարեկեցիկ, զարգացած և բնապահպանական առումով ընդօրինակելի երկրներում։

   Կոչ ենք անում ՀՀ կառավարությանը. անսալ մասնագիտական հանրույթի խոսքին և տուրք չտալ երկրի տնտեսությունը սնող աղբյուրը պղտորողների անհիմն պահանջներին:

 

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՔԱԳՈՐԾՆԵՐԻ ԵՎ ՄԵՏԱԼՈՒՐԳՆԵՐԻ ՄԻՈՒԹՅՈՒՆ

ՑՈՒՑԱՀԱՆԴԵՍ Ի ՀԻՇԱՏԱԿ ՀԱՅ ԱԿԱՆԱՎՈՐ ԵՐԿՐԱԲԱՆԻ

   Երևանում նախապատրաստվում է միջազգային ցուցահանդես՝ «Մարդը և քարը» խորագրով: Այն նվիրված է Հայաստանի և Անդրկովկասի երկրաբանական ծառայության, լեռնային գործի և ՀՀ ԳԱԱ երկրաբանական գիտությունների ինստիտուտի և թանգարանի հիմնադիր, առաջին տնօրեն, պրոֆեսոր Հովհաննես Տիգրանի Կարապետյանի ծննդյան 145-ամյակին։

   Միջոցառմանը մասնակցելու հայտեր են ներկայացրել 15 երկրների 117 ներկայացու ցիչներ՝  երկրաբանական ծառայություններ, թանգարաններ, արվեստի կենտրոններ, քանդակագործներ, նկարիչներ, արվեստաբաններ:

   Անվանի գիտնականի հիշատակի այս յուրահատուկ արարողության կազմակերպիչներն են go.Earth.art շարժման հիմնադիրներ Պաուլո Դուարտե Ֆիլիպեն (նկարիչ, ռեժիսոր), Լյուսինե Բրայտշայդելը (նկարիչ, արվեստի գործերի հավաքորդ) ևՀՀ ԳԱԱ ԵԳԻ Հ. Կարապետյանի անվան Երկրաբանական թանգարանի վարիչ Գայանե Գրիգորյանը:

   Ուրախալի է նշել, որ այս նախաձեռնությանը արձագանքեցին և իրենց համագործակցությունն առաջարկեցին Պորտուգալիայում «Խաղաղություն և արվեստ» ընկերությունը (նախագահ՝ Ջուլիո Անթաո) և «Իրանի առաջատար արվեստ» ընկերությունը (նախագահ՝ Աբդոլրեզա Ռաբեթի):
Ցուցահանդեսի թեմատիկան հուշում է հենց խորագիրը՝ «Մարդը և քարը»:

   Քար հասկացությունը շատ լայն է: Դա կարող է լինել լեռ կամ մանկության հիշողությունների հետ կապված քար, կերակրի մեջ օգտագործվող քար՝ աղը, թանկարժեք քար, հուշանվեր, զարդաքարեր, քարեր, որոնցից ստանում են ներկ, երկրաբանական եզակի հուշարձան, նախամարդու կացարան, քարե գործիք և այլն։ Ցուցահանդեսի նպատակն է ցույց տալ մարդու և քարի փոխկապվածությունը՝ Քարի դարից մինչ այսօր:

   Ականավոր երկրաբան, գիտության վաստակավոր գործիչ, դոկտոր, պրոֆեսոր Հովհաննես Կարապետյանը (1875-1943) Հայաստանի երկրաբանական ծառայության սկզբնավորման շրջանի նշանավոր դեմքերից է: Նա մեծ դեր է խաղացել ոչ միայն Հայաստանի, այլև Անդրկովկասի երկրաբանական կառուցվածքի և օգտակար հանածոների հետազոտման և լեռնահանքային արդյունաբերության զարգացման գործում:

   1906թ. նա մեկնում է Շվեյցարիա, ընդունվում Լոզանի ինժեներական դպրոց, որտեղ առանձնակի մեծ ուշադրություն է դարձնում հատկապես մաթեմատիկական գիտելիքների հարստացմանը, միաժամանակ, որպես ազատ ունկընդիր, հաճախում է համալսարանի երկրաբանության դասախոսություններին:

   Այնուհետև հայ երկրաբանը տեղափոխվում է Բրյուսելի պոլիտեխնիկական ինստիտուտի  լեռնային բաժին, ուր գործնական որոշակի գիտելիքներ ձեռք բերելուց հետո, ընդունվում է Բելգիայի արդյունաբերական խոշոր կենտրոն Մոնս քաղաքի հանքաբանական բարձրագույն դպրոց:

   Հովհաննես Կարապետյանը 1912թ. գերազանցության դիպլոմով ավարտում է Մոնսի դպրոցը և ստանում ինժեներ-երկրաբանի կոչում:  

   Դեռևս ուսման տարիներին նա հնարավորությունը բաց չի թողնում և այցելում է Եվրոպայի բազմաթիվ հանքավայրեր ու լեռնահանքային ձեռնարկություններ, և ինչպես իր պրոֆեսորների այնպես էլ առանձին արդյունաբերողների հանձնարարությամբ, զբաղվում է գիտահետազոտական ուսումնասիրություններով: 

   1917թ. մարտին նա վճռական ձայնի իրավունքով ընտրվում է Ալավերդու պղնձաձուլական գործարանի բանվորների պատգամավորների խորհրդի գործադիր կոմիտեի անդամ, գործուն մասնակցություն բերում «Կովկասյան աշխարհագրական ընկերության», «Հայկական ազգագրական ընկերության» և «Հայաստանի տեխնիկական ընկերության» ստեղծմանը:

   Հայաստանի կառավարության  հրավերով 1934թ. հոկտեմբերին Հովհաննես Կարապետյանը Թիֆլիսից փոխադրվում է Երևան կիրառական երկրաբանության և հանքաբանության գիտահետազոտական ինստիտուտ կազմակերպելու նպատակով:

   Մոտ երեք տասնամյակի ընթացքում Կարապետյանի հավաքած շատ արժեքավոր ու խիստ բազմազան երկրաբանական հարուստ հավաքածուների բազայի վրա, նրա անմիջական մասնակցությամբ ու ղեկավարությամբ 1937թ. Երևանում հիմնադրվում է գիտությունների ակադեմիայի հայկական մասնաճյուղի երկրաբանական ինստիտուտի թանգարանը:

   1943թ. նոյեմբերին ստեղծվում է Հայկական ՍՍՀ գիտությունների ակադեմիան, որի կազմի մեջ մտնող մի քանի ինստիտուտների շարքում իր պատվավոր տեղն է գրավում նաև Հովհաննես Կարապետյանի հիմնադրած երկրաբանական ինստիտուտը: Դրանով սկսվում է Հայաստանի երկրաբանության գիտական ուսումնասիրության մի նոր, ավելի արգասավոր շրջանը:

   Հայաստանի Ժողկոմխորհը բավարարեց Հայաստանի  գիտությունների ակադեմիայի նախագահության դիմումը և Հ. Կարապետյանի մահից հետո, նրա հիշատակը հավերժացնելու համար, 1944թ. օգոստոսի 26-ի որոշմամբ  երկրաբանական թանգարանը կոչվեց նրա անունով:

 

Նկարում.

-Մոնսի հանքաբանական դպրոցի 1912թ․ շրջանավարտները, կենտրոնում նստած է Հովհաննես Կարապետյանը։

-Հովհաննես կարապետյանը (աջից) Մոսկվա-Վոլգա ջրանցքի նախագծի մի խումբ աշխատողների հետ. Մոսկվա, 1932թՀովհաննես կարապետյանը (աջից) Մոսկվա-Վոլգա ջրանցքի նախագծի մի խումբ աշխատողների հետ. Մոսկվա, 1932թ.:

-Հովհաննես Կարապետյանը (ձախից նստսծ) երկրաբանական ծառայության աշխատողների հետ. Ալավերդի, 1927թ.:

Հուլիսի 19-ը Հանքագործի և մետալուրգի օրն է

ՀԱՐԳԵԼԻ  ԳՈՐԾԸՆԿԵՐՆԵՐ

   Ջերմորեն շնորհավորում ենք հանրապետության հանքարդյունաբերության և մետալուրգիայի ոլորտի բոլոր աշխատողներին, վետերաններին, կադրերի պատրաստման գործում ներգրավված մասնագետներին, դասախոսներին հանքագործի և մետալուրգի օրվա առթիվ, մաղթում քաջառողջություն, աշխատանքային և անձնական հաջողություններ՝ հանուն մեր երկրի տնտեսական զարգացման և մեր ժողովրդի բարեկեցության:

   Հանքարդյունաբերությունն ու մետալուրգիան եղել և մնում են երկրի տնտեսության առանցքային ճյուղերից. այդ իրողությունն առանձնապես ընդգծվեց աշխարհին պատուհասած համաճարակի պայմաններում, երբ նվիրված աշխատանքով ու անկոտրում կամքով դուք ապացուցեցիք, որ մշտապես կանգնած եք տնտեսության կերտման առաջնագծում և ձեր արժանի ներդրումն եք բերում երկրի հզորացման, անկախ գոյատևման կարևորագույն գործում:

Սիրելի բարեկամներ

Կրկին անգամ շնորհավորում ենք բոլորիս մասնագիտական տոնի առթիվ, ցանկանում ենք խաղաղ ու բարեկեցիկ առօրյա:

 

ՀԱՅԱՍՏԱՆԻ ՀԱՆՔԱԳՈՐԾՆԵՐԻ ԵՎ

ՄԵՏԱԼՈՒՐԳՆԵՐԻ ՄԻՈՒԹՅԱՆ ԽՈՐՀՈՒՐԴ

«Հայաստանի հանքագործների և մետալուրգների միությունը» իրավաբանական անձանց միություն է: Ստեղծվել է հանքամետալուրգիայի համալիրի միության անդամների ձեռնարկատիրական գործունեությունը համակարգելու, ինչպես նաև ընդհանուր գույքային շահերը ներկայացնելու և պաշտպանելու նպատակով:

Հետադարձ կապ

Էլ.փոստ: info@miningmetal.am

Էլ.փոստ: hanqmet@mail.ru

Հեռ: +374 (91) 49-03-46

Հեռ: +374 (94) 49-03-46

Ֆաքս: +374 (10) 46-22-29

Հասցե: Հայաստան,Երևան,Արտաշիսյան 10